Noodlot (1891) by Louis Couperus

Author:Louis Couperus [Couperus, Louis]
Format: epub
Published: 2010-03-21T21:55:39.338000+00:00

XII Toen Frank de volgende middag kwam, zag hij aanstonds aan heur gelaat, dat er een grote ontroering in haar woelde.

- Wat is er, kind? vroeg hij ontsteld.

Zij gevoelde zich eerst zo zwak, zó zwak... Het was zo iets vreselijks... het was weer die modder, zo vies... Maar zij vermande zich; zij richtte zich op in haar mooie wilskracht, die een stevigheid gaf aan het kinderlijke dwepende en kuis vrouwelijke van haar karakter, als een fors gedane achtergrond, waartegen veel zachts en teders uitblinkt. En vooral omdat zij wist, dat zij alleen stond, verlaten door haar vader, wilde zij krachtig zijn.

- Frank, het kan niet anders! begon zij met de wanhoop van haar energie. Ik moet er over met je spreken! Ik ben bijna, al voor dat je iets geantwoord hebt, overtuigd, dat ik ongelijk heb en zelfs heel slecht denk, maar toch moet ik je erover spreken, want ik lijd er te veel onder, onder dat alles... Altijd te zwijgen en alles te verkroppen, het doet zo een pijn... Ik hou het niet meer uit, Frank... Ik vroeg papa het je te zeggen, maar hij wil niet... Misschien heeft hij gelijk, maar het is toch niet lief van hem, want nu moet ik het zelf doen... Zij voelde zich in de opschroeving harer geestkracht even sidderen bij deze bittere gedachte, maar zij deed zich geweld aan en ging voort.

- Frank, Frank... die vrouw... o, die vrouw... ik denk er nog altijd aan.

- Maar Eve ...

- Ach toe, laat het me zeggen, ik moet het toch zeggen: ik zie nog altijd dat mens naast me, ik ruik haar parfum en ik hoor wat ze zegt... Het gaat me niet uit mijn oren...

Zij sidderde meer en meer, en toen kwam het weer over haar en in haar: dat van dat oog, van die stem, dat vreemde, dat was als een hypnose van een geestelijke invloed: dat, wat heur vader niet had kunnen begrijpen. Wat zij nu uitte, scheen haar voorgezegd te worden door de stem, en haar houding en gelaatsuitdrukking schenen een pose te zijn, waartoe de blik van het oog haar noodzaakte. En zeer intens voelde zijzelve: dat die blik donker was, als een nacht.

- O, Frank, Frank! riep zij uit en de tranen ontwelden haar uit zenuwoverspanning, uit vreze, dat zij het niet zou durven zeggen, als die stem het wilde: ik moet het je vragen, ik móet het. Als je hier bij mij komt, waarom ben je dan dikwijls zo somber, en stil, alsof je niet gelukkig met me bent, waarom ontwijk je elk stellig antwoord, waarom zeg je altijd dat er niets is? Die vrouw, o, die vrouw... is het om haar, is het, omdat je nog van haar houdt, misschien wel meer dan van mij!... omdat je haar niet vergeten kan, omdat zij nog altijd iets in je leven is, misschien wel veel, wel heel veel? O, het pijnigt me zo, het woelt zo in me, altijd, altijd... En ik ben niet kleingeestig jaloers, ik ben

Download

Copyright Disclaimer:
This site does not store any files on its server. We only index and link to content provided by other sites. Please contact the content providers to delete copyright contents if any and email us, we'll remove relevant links or contents immediately.